സൂപ്പര്‍ ഗിരീഷ്

സ്‌കൂള്‍ കാമ്പസ് എടുക്കാന്‍ കാരണം എല്ലാവരും ബന്ധപ്പെട്ടുക്കിടക്കുന്ന ഒന്നാണ് സ്‌കൂള്‍. പിന്നെ സാധാരണകാര്‍ കൂടുതലും താമസിക്കുന്നത്

ഗ്രാമങ്ങളിലാണ്. ഞാനും ഒരു സാധാരണ സ്‌കൂളിലാണ് പഠിച്ചത്. അവിടെ കൂലിപ്പണിക്കാരുടെ മക്കളും മിഡില്‍ക്ലാസ്, ലോവര്‍ക്ലാസ് കുടുംബങ്ങളിലെ

കുട്ടികളും ഒക്കെ പഠിക്കാന്‍ വരുന്നു. അതുകൊണ്ട്തന്നെ ഭൂരിഭാഗം മലയാളികള്‍ക്കും അത് തങ്ങളുടെ കഥയായി തന്നെ തോന്നുമെന്ന്

ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് ഡിനോയ് പൗലോസായി ചര്‍ച്ചനടത്തി ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു സ്‌കൂള്‍ മതി എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത്. തൊട്ടടുത്ത്

പള്ളി, ജൂസ് കട, പിന്നെ ജാതിക്കാത്തോട്ടം, കുറേ റിയലായിട്ടുളള വര്‍ത്തമാനങ്ങളും രസങ്ങളും ഒക്കെ ചേര്‍ത്താണ് തണ്ണീര്‍മത്തന്റെ തിരക്കഥ

ഒരുക്കുന്നത്.

പുഷ്‌കരന്‍) എന്നെ വിളിച്ച് സംസാരിച്ചു. ഇവരുമായി സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ ഒരേവൈബാണ് കിട്ടുന്നത്. അതൊക്കെ വളരെ സന്തോഷമുണ്ടാക്കിയ കാര്യമാണ്.

വ്യാജ അധ്യാപകരെ അല്ല ഞാന്‍ അതില്‍ ടാര്‍ജെറ്റ് ചെയ്യാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചത്. ഒരു വിഭാഗം അധ്യാപകരെ തന്നെയാണ്. എല്ലാ തരത്തിലുള്ള അധ്യാപനം ആയാലും മതപഠനമായാലും പിഎച്ച്ഡി പോലെയുള്ള ഉയര്‍ന്നപഠനമേഖലയിലും, അവര്‍ക്ക് കിട്ടുന്ന ഭക്തിയും അധികാരം വച്ച് ചിലര്‍ ചൂഷണം നടത്തുന്നുണ്ട്. അതൊക്കെ ചെറിയ രീതിയില്‍ എനിക്കും കൂട്ടുകാര്‍ക്കൊക്കെ അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അധ്യാപനം മറ്റേതു പ്രൊഫഷനെ പോലെ ഒരു പ്രൊഫഷനാണ്. പക്ഷേ നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ അങ്ങനെയല്ല. ദൈവീകമായ എന്തോ പരിവേഷമുണ്ട്. മറ്റു നാടുകളില്‍ അങ്ങനെയല്ല, ഡ്രൈവര്‍, ഹോട്ടല്‍ ജീവനക്കാരന്‍, എക്‌സിക്യുട്ടീവ്, അതുപോലെയാണ് ടീച്ചര്‍. കുട്ടികളുടെമേലില്‍ അധ്യാപകര്‍ക്ക് അത്രയ്ക്കും അധികാരമില്ല. കുട്ടികള്‍ വേറെ വ്യക്തികളാണല്ലോ. പിന്നെ വ്യാജനായിട്ട് വരുന്നത് നിവൃത്തികേടുകൊണ്ടായിരിക്കാം. അല്ലാതെ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റില്ലാതെ വ്യാജഅധ്യാപകനായി പഠിപ്പിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ ക്രെയിം ആണ് യഥാര്‍ഥ അധ്യാപകനായി ആ അധികാരംവച്ച് ചൂഷണംചെയ്യുന്നത്. അതിനെ മോക്ക് ചെയ്യാന്‍വേണ്ടിചെയ്തതാണ്.

ശരണ്യ എന്ന പെണ്‍കുട്ടി പാലക്കാടുള്ള ഒരു ഗ്രാമത്തില്‍നിന്ന് വരുന്നു. ഗ്രാമത്തില്‍ ജനിച്ചുവളര്‍ന്നതുകൊണ്ട് അത്രയ്ക്കും പരിഷ്‌കാരിയല്ല എന്നു

തോന്നലുണ്ട്. തൃശൂരിലെ ഒരു കോളജിലെ കൂട്ടുകാരികളില്‍ ഏറ്റവും സാഹസികതയൊക്കെ മനസുകൊണ്ട് ആഗ്രഹിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയാണ് ശരണ്യ. അതേസമയം സോണ എന്ന കൂട്ടുകാരി വളരെ ഊര്‍ജസ്വലയാണ്. പക്ഷേ ശരണ്യയുടെ അത്രയ്ക്കും സാഹസിക മനോഭാവമുള്ള ആളല്ല. പ്രേക്ഷകര്‍ വിചാരിക്കുന്നത് ശരണ്യ പുറത്തുള്ള പ്രേമബന്ധത്തില്‍ചെന്ന് പെടില്ല. പെടരുത് എന്നൊക്കെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ ആരും വിചാരിക്കാത്ത, കോളജിനുപുറത്തുളള ഒരു പ്രേമബന്ധത്തില്‍ ചേര്‍ന്നാല്‍ എങ്ങനെയുണ്ടാകും, അതിന്റെ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ എന്തൊക്കെയാണ്. അതിന്റെ അവസാനം എന്താണ്. അങ്ങനെയൊക്കെയുള്ള ചിന്തയില്‍നിന്നാണ് ഈ കഥ ഉണ്ടാകുന്നത്. അങ്ങനെയാണ് സൂപ്പര്‍ശരണ്യ ഉണ്ടാകുന്നത്.

ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ തന്നെ ഇപ്പോള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. അത് മനപൂര്‍വം എഴുതിയതല്ല. ഉടുമ്പ് എന്ന വാക്ക് തണ്ണീര്‍മത്തനിലും സൂപ്പര്‍ശരണ്യയിലും

ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് യാദൃശ്ചികമായി വന്നതാണ്.

ഇഷ്ടപ്പെട്ടസിനിമകള്‍ കുറേയുണ്ട്. അത് ഒന്നിലോ രണ്ടിലോ ഒതുങ്ങുന്നതല്ല. വടക്കുനോക്കിയന്ത്രം വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടസിനിമയാണ്. ദിലീഷേട്ടന്റെ സിനിമകള്‍ വളരെ ഇഷ്ടമാണ്. കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം ഇറങ്ങിയതില്‍ ജോജി വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട സിനിമയാണ്. തൊണ്ടിമുതല്‍, മായാനദി, കുമ്പളങ്ങി നൈറ്റ്‌സ് അങ്ങനെ കുറേയുണ്ട് ഇഷടപ്പെട്ടസിനിമകള്‍. പ്രിയദര്‍ശന്റെയും ശ്രീനിവാസന്റെയും പഴയകാലസിനിമകള്‍, പിന്നെ അധികം പോപ്പുലര്‍ അല്ലാത്ത മൈഡിയര്‍ മുത്തച്ഛന്‍, ഒരു കൊച്ചുഭൂമികുലുക്കം, അയലത്തെ അദ്ദേഹം, ശിപായിലഹള ഇത്തരം സിനിമകള്‍ ഞാന്‍ നന്നായി ആസ്വദിച്ചിട്ടുണ്ട്.

വീടിന്റെ അടുത്തുള്ള കുറ്റിക്കാടുള്ള സ്‌കൂളിലാണ് ഹൈസ്‌കൂളും പ്ലസ്ടുമൊക്കെ പഠിച്ചത്. ലോവര്‍പ്രൈമറി അമ്മയുടെ വീടായ മാളയിലെ

സ്‌കൂളിലായിരുന്നു. പഠിക്കുന്നസമയത്ത് സിനിമ കാണുമായിരുന്നു. സിഐഡി മൂസ, ചന്ദ്രലേഖ പോലുള്ള സിനിമകള്‍ തിയറ്ററില്‍ കണ്ടത് വല്ലാത്ത അനുഭവമായി. ദേവദൂതന്‍ എന്ന സിനിമ പുതിയ ഒരു അനുഭവം നല്‍കി. ദേവദൂതന്‍ കണ്ടപ്പോഴാണ് സംവിധായകനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. അപ്പോഴാണ് മുമ്പ് കണ്ട കിരീടം, ഭരതവുമെല്ലാം സിബിമലയിന്റെ സിനിമയാണെന്ന് മനസിലാക്കുന്നത്. എന്നാലും സിനിമ ഒരു പ്രൊഫഷനായി എടുക്കാന്‍ ചിന്തിച്ചില്ല. കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സയന്‍സ് ആയിരുന്നു എനിക്ക് താത്പര്യം. അതുകൊണ്ട് സോഫ്റ്റ് വെയര്‍ ഫീല്‍ഡിലേക്ക് പോകാമെന്നായിരുന്നു പ്ലസ്ടുകാലത്ത് എന്റെ ചിന്ത. പക്ഷേ പഠിച്ചത് ഇലക്ട്രിക്കല്‍ എന്‍ജിനീയറിംഗ് ആയിരുന്നു. ആ സമയത്താണ് സിനിമയിലേക്ക് നോക്കിയാലോ എന്ന് ആലോചിച്ചത്. തൃശൂര്‍ ചേതനയില്‍ പോയി പഠിക്കാമെന്ന് ആലോചിച്ചു. പൂനെ ഫിലിം ഇന്‍സിറ്റിറ്റിയൂട്ട് എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും കൂടുതലൊന്നും അറിയില്ല. അങ്ങനെ സിനിമാതാത്പര്യമുള്ള സിനിമാബന്ധമുള്ള ആളുകളോ സുഹൃത്തുക്കളോ എനിക്ക് ഇല്ലായിരുന്നു. ഞാന്‍ കുറച്ച് ഷൈ ആയ ആളായതുകൊണ്ട്. കൂട്ടുകാര്‍ പറഞ്ഞു: ഇത് നിനക്ക് പറ്റിയ പണിയല്ല, ഇത് നല്ല സ്മാര്‍ട്ടായ ആളുകള്‍ക്ക് പറ്റിയ പണിയാണ്. അങ്ങനെ ഞാന്‍ സിനിമാമോഹം

ഉപേക്ഷിച്ചു. എന്തെങ്കിലും വേറെ ജോലി നോക്കാമെന്ന് ചിന്തിച്ചു.

സിനിമാപാരഡൈസോ എന്ന ഫേസ്ബുക്ക് കൂട്ടായ്മയില്‍ ചേര്‍ന്നു. അതില്‍ എന്നെപ്പോലെ സിനിമാമോഹമുള്ളവര്‍ ഉണ്ടെന്ന് മനസിലായി. അങ്ങനെയാണ് സജിനായും വിനീത് വാസുദേവനായും ബിലഹരി ആയിട്ടൊക്കെ കൂട്ടാകുന്നത്. അന്ന് എല്ലാവരും ചേര്‍ന്ന് സിനിമ ഉണ്ടാക്കാനുള്ള പ്ലാനായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ അവര്‍ക്ക് എല്ലാവര്‍ക്കും സിനിമ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് വീണ്ടും പതുക്കെ പതുക്കെ സിനിമ ചെയ്യാനുളള ചിന്ത ഉണ്ടാകുന്നത്. 2015ന് ശേഷമാണ് സിനിമ ഗൗരവമായി എടുത്തത്. പെരിങ്ങല്‍കുത്ത് പവര്‍ഹൗസില്‍ സബ് എന്‍ജിനീയറുടെ പോസ്റ്റില്‍ താത്കാലിക ജീവനക്കാരനായി ഞാന്‍ ജോലിചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തണ്ണീര്‍മത്തന്‍ ദിനങ്ങളുടെ പ്രൊജക്റ്റ് ഓണായതിനുശേഷമാണ് ഞാന്‍ ആ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചത്.