ലിച്ചിയും, മേരിമിസ്സും പിന്നെ ഞാനും..

കുട്ടിക്കാലത്ത് മമ്മിയുടെ സാരിയൊക്കെ ച്ചുറ്റി ചില ഫാഷന്‍ ഷോയൊക്കെ വീട്ടില്‍ ചെയ്യുമായിരുന്നു. അന്നു വേദികളേക്കാള്‍ താത്പര്യം സ്‌പോര്‍ട്‌സിനോടാണ്. ആലുവ ഗവ. സ്‌കൂളില്‍ എട്ടാം ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുമ്പോഴാണ് അമല പോള്‍ അവിടെത്തുന്നത്. ഞങ്ങള്‍ വളരെ പെട്ടെന്ന് സുഹൃത്തുക്കളായി.

അമലയുടെ സുഹൃത്തുക്കളെല്ലാം ചേ ര്‍ന്ന് ഒരു നാടക ട്രൂപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനും അവരുടെ നാടകം കാണാന്‍ പോകുമായിരുന്നു. പത്താം ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ഞാനവരുടെ റിഹേഴ്‌സലിനു പോകുകയും അവരെന്നെ നാടകത്തിലേക്കെ ടുക്കുകയും ചെയ്തു. നാടകത്തില്‍ ശവപ്പെട്ടി പൊക്കുന്നവരില്‍ ഞാനുമുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ മുഖം ആരും കാണാതിരിക്കാന്‍ ഞാനന്ന് പെട്ടി വച്ച് മുഖം മറച്ചു. വേദികളോടത്ര താത്പര്യക്കുറവായിരുന്നു.

പക്ഷേ പ്ലസ് ടൂവിന് സെന്റ് സേവ്യേഴ്‌സില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ എല്ലാം മാറി. ഞാനവിടെ തകര്‍ത്താടി. അവിടെ ഞാന്‍ കയറാത്ത വേദികളുമില്ല. യൂത്ത് ഫെസ്റ്റിവലില്‍ ഫസ്റ്റ് വാങ്ങാനുള്ള ആവേശമായിരുന്നു അന്ന്. ജേര്‍ണലിസ്റ്റ് വേഷങ്ങളും ആണ്‍വേഷങ്ങളുമടക്കം ചെയ്തു.

ഒരു തവണ ഞാനൊരു നാടകത്തില്‍ അഭിനയിച്ചതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞത് ഇപ്പോഴുമോര്‍ക്കുന്നു. ഞാനതില്‍ ഒരു കുട്ടിയുടെ അച്ഛനായിട്ടാണ്. അമ്മയുടെ പഠനസമ്മര്‍ദ്ദം കാരണം കുട്ടി തൂങ്ങി മരിച്ചതറിഞ്ഞ് അമ്മ കരയുന്നതാണ് അതിലെ സന്ദര്‍ഭം.

അമ്മ വേഷം ചെയ്യുന്ന സുഹൃത്തിന് സിനിമയില്‍ അഭിനയിക്കാനുള്ള മോഹമുള്ളതു കൊണ്ട് അവള്‍ തകര്‍ത്തഭിനയിച്ചു. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ അതു കണ്ടിട്ട് ഹാ, എന്തു രസമെന്ന്് മനസ്സിലോര്‍ത്ത് ഞാനുമിരുന്നു. ചുരുക്കത്തില്‍ ഞാനഭിനയിക്കുകയാണെന്ന് മറന്നു.

എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വേദി വിട്ട് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ എന്റെയൊരു സുഹൃത്ത് ചോദിച്ചു: വെറുതെ ഇങ്ങനെയിരിക്കാതെ ഒരു ചൂയിംഗമെങ്കിലും നിനക്ക് ചവച്ചു കൂടായിരുന്നോ, ആ എക്‌സ്പ്രഷനെങ്കിലും ഇടാമായിരുന്നില്ലേ!! അഭിനേതാവിന്റെ കുപ്പായമണിയുമ്പോള്‍ എന്റെ കോണ്‍ട്രിബ്യൂഷനും ആവശ്യമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നത് അപ്പോഴാണ്. എന്റെ റിയാക്ഷനും അവിടെ ആവശ്യമാണെന്നും ഞാനും കുറച്ചൊക്കെ അഭിനയിക്കണമായിരുന്നെന്നും ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയത് ആ സമയം മുതലാണ്.

പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് മനസ്സു നിറയെ എന്‍ജിനീയറിംഗായിരുന്നു. പിന്നീട് വളരെ ആകസ്മികമായി നഴ്‌സിങ്ങിനോട് ഇഷ്ടം വന്നു. വീടിനടുത്തുള്ള ഒരു ചേട്ടന്‍ നഴ്‌സിങ് പഠിച്ചു ജോലി കിട്ടി ഓസ്‌ട്രേലിയയിലേക്ക് പോയി. അതു കണ്ടതോടെ എനിക്കുമത് മതിയെന്നായി.

വിദേശത്ത് ജോലി നോക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം കൊണ്ട് നഴ്‌സിങ് മതിയെന്നു വച്ചു. അന്ന് പ്ലസ് ടൂ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാ പെണ്‍കുട്ടികളെയും പോലെ ബംഗളൂരുവില്‍ പോയി പഠിക്കണമെന്നായിരുന്നു. അവിടെ വേണ്ടുന്ന സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റൊക്കെ കൊടുത്തു. പക്ഷേ ബംഗളൂരുവില്‍ ഒരുപാട് റെസ്ട്രിക്ഷനുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോള്‍ നാട്ടില്‍ മതിയെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

ഡാഡിയാണ് കളമശ്ശേരി രാജഗിരി മെഡിക്കല്‍ കോളജിനെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത്. ആപ്ലിക്കേഷന്‍ ഞാന്‍ തന്നെ അയച്ച്, അഡ്മിഷന്‍ കാര്‍ഡ് വന്നപ്പോള്‍ ചേരാനായി മമ്മിക്കൊപ്പം പോയി.

പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ ഫാദറിന്റെയടുത്ത് സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകള്‍ രണ്ടു ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ തരാമെന്ന വാക്കുറപ്പിന്മേല്‍ അഡ്മിഷനെടുത്തു. പല കുട്ടികളുടെയും മാതാപിതാക്കള്‍ അഡ്മിഷന്റെ കാര്യം സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ എല്ലാം പറഞ്ഞതും ചേരണമെന്ന് ഉറച്ചതും മമ്മിക്കു പകരം ഞാനായിരുന്നു.

ഡാഡി കെ.സി.രാജന്‍ അറിയപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയക്കാരനായിരുന്നു. ഡാഡിയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ നെടുംതൂണ്‍. പക്ഷേ മൂന്നു വര്‍ഷം മുമ്പ് തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായി കാര്‍ഡിയാക് അറസ്റ്റിലൂടെ ഡാഡി ഞങ്ങളെ വിട്ടു പോയി. എന്റെ റിസള്‍ട്ട് വന്നതും ആ ദിവസമായിരുന്നു.

എന്റെയൊരു കസിന്റെ വിവാഹദിവസമായിരുന്നു ഡാഡിയുടെ വേര്‍പാട്. ബന്ധുക്കളെല്ലാം കൂടി സംസാരിച്ചിരിക്കെ ഡാഡിക്ക് പെട്ടെന്നൊരു അസ്വസ്ഥത വന്നു. ചെറിയ പനിയും ചുമയുമുള്ളതു കൊണ്ട് അതിന്റെ മരുന്ന് കഴിച്ച് കിടക്കുമ്പോഴാണ് ശ്വാസംമുട്ടല്‍.

അതു കണ്ട് മമ്മി എന്നെയും ചേട്ടനെയും വിളിച്ചു. വീട് ഒരു വലിയ കയറ്റത്തിലായതു കൊണ്ട് അവിടേക്ക് കാര്‍ സൗകര്യമില്ല. ഡാഡിയെ ഞങ്ങള്‍ പതിയെ താഴേക്കിറക്കി. നഴ്‌സിങ് പഠിച്ചെന്നു പറഞ്ഞാലും നഴ്‌സ് ആവില്ലല്ലോ, അതിന് എക്‌സ്പീരിയന്‍സ് വേണം. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാനുമായില്ല.

രാജഗിരിയില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ കോളജിന്റെ പരസ്യ ഹോര്‍ഡിംഗില്‍ എന്റെ ചിത്രമായിരുന്നു. അതു കണ്ടാണ് അങ്കമാലി ഡയറീസിലേക്ക് വിളിക്കുന്നത്. രാജഗിരിയിലാണെന്നറിയാമെങ്കിലും വിജയ് ബാബു സാര്‍ അടക്കം പലരും എന്റെ മുഖമന്വേഷിച്ച് പല രാജഗിരിയിലൂടെയും ഒരുപാട് അലഞ്ഞു. അവസാനമാണ് എന്നെ കണ്ടെത്തിയത്.

അന്ന് ഞാന്‍ വിദേശത്തേക്ക് പോകാനുള്ള ആലോചനയിലായിരുന്നു. കുടുംബത്തിലുള്ള പലര്‍ക്കും സിനിമയോട് താത്പര്യമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ഞാനത് കാര്യമാക്കിയില്ല. ലൊക്കേഷനിലെത്തുമ്പോള്‍ സ് റ്റാര്‍ട്ട്, ആക്ഷന്‍, കട്ട് എന്നീ വാക്കുകള്‍ മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ ചെവിയില്‍. ആരുമത് പറയുന്നത് കേട്ടില്ലെങ്കിലും കഥാപാത്രമായി പെട്ടെന്ന് മാറാന്‍ എനിക്കു കഴിഞ്ഞു. രേഷ്മ രാജനില്‍ നിന്ന് ലിച്ചിയാകുന്നതങ്ങനെയാണ്.

സിനിമയിലെ എന്റെ കഥാപാത്രം പ്രേക്ഷകര്‍ രണ്ടു കൈയും നീട്ടി സ്വീകരിച്ചു. ലിച്ചിയില്‍ നിന്ന് മേരി മിസ്സിലേക്കു വളരെ പെട്ടെന്നാണ് ഞാന്‍ നടന്നു കയറിയത്. ഇതിനിെട പല ഓഫറുകളും വന്നു.

പ്രാധാന്യമുള്ള കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ചെയ്യാനാണിഷ്ടം. ചവറു പോലെ സിനിമകള്‍ ചെയ്യണമെന്നില്ല. പേരുമാറ്റത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടുമൊരു ആലോചന വന്നപ്പോഴാണ് അന്ന രാജനിലേക്ക് ചുരുങ്ങാമെന്ന് വച്ചത്. അന്നമ്മോ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് എനിക്കു വലിയ ഇഷ്ടമാണ്.

നഴ്‌സിങ്ങിനെ പൂര്‍ണ്ണമായി ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല. അങ്കമാലി ഡയറീസിന്റെ സമയത്ത് ലീവ് കിട്ടാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് എമര്‍ജന്‍സി വാര്‍ഡില്‍ നിന്ന് ബില്ലിംഗിലേക്ക് മാറിയത്. ഇപ്പോള്‍ താത്കാലികമായി ഒരു ഇടവേളയെടുത്തു.

നഴ്‌സിങ് വിട്ട് സിനിമയിലേക്ക് വന്നപ്പോള്‍ പലരും നല്ല കൊച്ചാണ്, വെറുതെ ജീവിതം കളഞ്ഞു.. എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ എനിക്കങ്ങനെയൊന്നും തോന്നിയിട്ടില്ല. ഇവിടെ നമുക്ക് കിട്ടുന്ന റെസ്‌പെക്ട്, ഫ്രീഡം ഒക്കെ വളരെ വലുതാണ്. അനാവശ്യമായി ഒരു നോട്ടം വന്നാല്‍ പോലും സ്വരമുയര്‍ത്താം.

തെറ്റ് കണ്ടാല്‍ ഞാനത് ഓപ്പണായി പറയും. രാജഗിരിയില്‍ പോലും എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്ക് പ്രശ്‌നമുണ്ടായപ്പോള്‍ ഇടപെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഡാഡിയില്‍ നിന്ന് കിട്ടിയ സ്വഭാവഗുണമാണത്.

എന്റെ വ്യക്തിത്വം എവിടെയാണെങ്കിലും കാണിക്കാറുണ്ട്. ചിലപ്പോഴൊരു സംഭാഷണത്തില്‍ കൂടിയോ പെരുമാറ്റത്തില്‍ കൂടിയോ ആവാം മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് നെഗറ്റീവ് സ്വാധീനം ഉണ്ടാവുന്നത്. സുരക്ഷിതമില്ലായ്മ തുടങ്ങുന്നത് അവിടെ നിന്നാണ്. അത് സിനിമയിലല്ല, എവിടെയാണെങ്കിലുമുണ്ടാകും.

സിനിമ എന്നെ സംബന്ധിച്ച് സുരക്ഷിതമാണ്. പിന്നെ ഞാനൊരിക്കലും ഇത് സെലിബ്രേറ്റ് ചെയ്യുന്നില്ല. അനാവശ്യ സൗകര്യങ്ങള്‍ ആവശ്യപ്പെട്ട് ആരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാറില്ല.

സാധാരണ ജീവിതമാണ് എനിക്കിഷ്ടം. തീരെ ഫാഷനബിളല്ല, ഓര്‍ണമെന്റ്‌സിനോട് പോലും താത്പര്യമില്ല. സൗകര്യങ്ങള്‍ കൂടിപ്പോയാല്‍ സിനിമ വിട്ടാലും അങ്ങനെ ജീവിക്കാന്‍ നമ്മള്‍ ആഗ്രഹിക്കും.

എനിക്കതിന് താത്പര്യമില്ല. നഴ്‌സിങ്ങില്‍ നിന്നും പച്ചയായ ജീവിതാനുഭവങ്ങളില്‍ നിന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞ സത്യങ്ങളില്‍ കൂടിയാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ഞാന്‍ തെറ്റു ചെയ്താല്‍ സോറി പറയാനും മടി കാണിക്കില്ല.

ജീവിതത്തില്‍ ചെയ്തു തീര്‍ക്കാന്‍ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുണ്ട്, കുറെ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്. അത് സാക്ഷാത്ക്കരിക്കാന്‍ നഴ്‌സിങ്ങിനേക്കാള്‍ ഉചിതം സിനിമയാണ്.

വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചൊന്നും അന്നുമിന്നും ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. സ്വന്തം കാലില്‍ ഉറച്ചു നിന്ന് ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളൊക്കെ തീര്‍ത്ത ശേഷം അതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാം.