ശബരിമല: നിലപാടില്‍ അണുവിട പിന്നോട്ടില്ല, എന്റെ ഭര്‍ത്താവിന് ഭാര്യയേക്കാളും വിശ്വാസത്തേക്കാളും വലുതായിട്ടുള്ളത് ഭയമാണ്.. വേദനിപ്പിച്ചത് കുഞ്ഞുങ്ങളെ അകറ്റിയത് മാത്രം; കനകദുര്‍ഗ തുറന്നു പറയുന്നു

ഞാന്‍ ആരുടേയും ഉപകരണം ആയിട്ടല്ല ശബരിമല കയറിയത്. അതുകൊണ്ട്തന്നെ ഞാന്‍ ഇപ്പോഴും എന്റെ നിലപാടുകളില്‍ ഉറച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. നിലപാടില്‍ അണുവിട പിന്നോട്ടില്ല, തന്നെ വേദനിപ്പിച്ചത് കുഞ്ഞുങ്ങളെ തന്നില്‍നിന്നും അകറ്റിയത് മാത്രമാണെന്നും മറ്റൊന്നും താന്‍ കാര്യമാക്കുന്നില്ലെന്നും കനകദുര്‍ഗ പറയുന്നു. മാര്‍ച്ച് 28നാണ് അവസാനമായി മക്കളെ കണ്ടത്. അതിനുശേഷം കാണാന്‍ പറ്റിയിട്ടില്ല. തൃശൂരില്‍ ഒരു പ്രോഗ്രാമിന് പോയ സമയത്ത് അവിടെ ഞാന്‍ ആ ഹാളിലേക്ക് കയറുന്നത് തടയാന്‍വേണ്ടി നാമജപക്കാര്‍ അവിടെ കൂടുകയും എന്നെ അവിടേക്ക് പ്രവേശിപ്പിക്കാതിരിക്കാന്‍ അവര്‍ വലിയ പ്രശ്‌നങ്ങളുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെ പോലീസുവന്ന് ലാത്തിവീശി അവരെ ഒഴിവാക്കി. പക്ഷെ ഇങ്ങിനെയുളള സംഭവങ്ങള്‍ ഒക്കെ ഉണ്ടായാലും ഞാന്‍ എന്റെ നിലപാടുകളില്‍നിന്നും അണുവിട പിന്നോട്ടില്ല. എന്റെ കാഴ്ച്ചപ്പാടുകളില്‍നിന്നും ഒരു ഇഞ്ചും ഞാന്‍ മാറുന്നില്ല. എനിക്ക് തോന്നുന്നത് എന്റെ ഭര്‍ത്താവിന് ഭാര്യയേക്കാളും, വിശ്വാസത്തേക്കാളും എല്ലാംവലുതായിട്ടുള്ളത് ഭയമാണ്- കനകദുര്‍ഗ പറയുന്നു.

എന്റെ സ്‌കൂള്‍ പഠനകാലത്ത് ആറാം ക്ലാസുവരെ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളില്‍പലരും വൃശ്ചികമാസമായാല്‍ കറുത്ത പാവാടയും ജംബറും കഴുത്തില്‍ അയ്യപ്പന്റെ മാലയും ധരിച്ച് സ്‌കൂളില്‍ വരികയും, ശബരിമലയിലേക്കു പോകാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളെ കുറിച്ചും വാതോരാതെ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.

അതിരാവിലെ അച്ഛനോടൊപ്പം കുളിക്കാന്‍ പുഴയിലും കുളത്തിലും പോകുന്നത്, തുടര്‍ന്ന് അമ്പലങ്ങളില്‍ പോകുന്നത്, ഇങ്ങിനെയുള്ള നിറമുള്ള കഥകള്‍ കേള്‍ക്കുന്നിടത്തുനിന്നാണ് എന്റെ ശബരിമല ദര്‍ശനം എന്ന ആഗ്രഹം തുടങ്ങുന്നത്. എന്നാല്‍ എന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് ആരും തന്നെ ശബരിമലക്ക് പോകാത്തവര്‍ ആയതുകൊണ്ടുതന്നെ എനിക്ക് ഈആഗ്രഹം പറയാന്‍പോലും പേടിയായിരുന്നു. എന്റെ കൂട്ടുകാരികള്‍ ശബരിമലയില്‍ പോയി വന്നതിന് ശേഷം അപ്പം, അരവണ, നെയ്യ് തുടങ്ങിയവയെല്ലാം കൊണ്ടുതരുമായിരുന്നു. പല നിറമുള്ള മുത്തുകള്‍ കോര്‍ത്ത മാലകള്‍, മോതിരം എന്നിവയെല്ലാം കൂട്ടുകാരികള്‍ മാറി മാറി ധരിച്ചുവരുമ്പോള്‍ എന്നിലെ ബാലിക ഇവരെ അസൂയയോടെ നോക്കിനിന്നിട്ടുണ്ട്. കൂടെയുള്ളവര്‍ പോകാത്ത കാലമായപ്പോള്‍ അസൂയകാലവും ശബരിമല മോഹവും മാഞ്ഞ് തുടങ്ങി. പിന്നെ പിന്നെ ചിന്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. എന്തുകൊണ്ടിപ്പോള്‍ കൂടെയുള്ളവര്‍ പോകുന്നില്ല?. അവരോടൊക്കെ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞത് വലിയ കുട്ടിയായി ഇനി പോകേണ്ടായെന്ന് അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞുവെന്നാണ്. എന്നാല്‍ ഞാന്‍ ആ ഉത്തരത്തില്‍ സംതൃപ്തയായിരുന്നില്ല. മണ്ഡലകാലമാകുമ്പോള്‍ ഒരു പ്രത്യേക സുഖമായിരുന്നു. അതിരാവിലെയുള്ള പാടവരമ്പിലൂടെയുള്ള യാത്രകള്‍, അതുപോലെ കറുപ്പുടുത്ത അയ്യപ്പ ഭക്തന്‍മാരുടെ അമ്പലങ്ങളില്‍പോക്കും, ഇതേ വസ്ത്രത്തില്‍ സ്‌കൂളുകളില്‍ വരുന്ന ആണ്‍സുഹൃത്തുക്കളെയുമെല്ലാം കാണുമ്പോള്‍ വല്ലാത്ത സന്തോഷമായിരുന്നു. കുട്ടികള്‍ക്ക് ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കാന്‍ പാടില്ലാത്ത ഒരു സാഹചര്യമായിരുന്നു വീട്ടില്‍. ഇതിനാല്‍ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ പറയാതെ ഇതെല്ലാം ഞാന്‍ മനസ്സിലൊതുക്കി.

വലിയ ജേഷ്ഠത്തിയുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് മണ്ഡലകാലം വന്നതിന് ശേഷം മറ്റൊരു ലോകത്തിലേക്കെത്തി. ചേച്ചിയെ വിവാഹം ചെയ്തയച്ച വീട്ടിലെ പുരുഷന്‍മാരെല്ലാം മണ്ഡലകാലമായാല്‍ മാലയിടുന്നവരായിരുന്നു. അങ്ങിനെ അവരുടെ തറവാട്ടില്‍ നടത്തുന്ന ഭജനക്കും കെട്ടുംനിറയ്ക്കുമെല്ലാം ഞാനും പോകാന്‍ തുടങ്ങി. ചേച്ചിയുടെ ഭര്‍ത്താവ് വ്രതനിഷ്ഠയുള്ള ഒരു അയ്യപ്പ വിശ്വാസിയാണ്. ഞാനും വളരെ ഭക്തിപൂര്‍വമാണ് ഭജനകളില്‍ പങ്കെടുത്തിരുന്നത്. എന്നാല്‍ വലുതാകുംതോറും ഭക്തിയാകാമെങ്കിലും ദൈവത്തെ ഭയക്കേണ്ടതല്ലെന്ന് എന്റെ ഉള്ളില്‍നിന്നും ആരോ പറയുന്നത് പോലെ തോന്നി. ഒട്ടുമിക്ക ആളുകളും ഭയപ്പാടോടെയാണ് ദൈവത്തെ കാണുന്നത്. അതിനാല്‍ ഭക്തികയറി ഭയപ്പാടോടെ ഓരോ ചിട്ടവട്ടങ്ങളും ആചാരങ്ങളും ശീലിക്കാനും ചെയ്തുപോരാനും നിര്‍ബന്ധിതരാകുകയാണ് മനുഷ്യര്‍. എനിക്ക് ദൈവത്തെ ഭയമില്ല. അതിനാല്‍ മനുഷ്യന്‍ ഉണ്ടാക്കിവെക്കുന്ന ആചാരങ്ങളേയും ഭയമില്ല. ശബരിമല സ്ത്രീപ്രവേശനാനുമതി അറിഞ്ഞതോടെ അറിഞ്ഞതോടെ കുഞ്ഞുംനാളിലെ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം ഉണര്‍ന്നതോടൊപ്പം തന്നെ ഒരുപറ്റം ആളുകളുടെ സ്ത്രീ വിരുദ്ധ നിലപാടും മലകയറാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുകയായിരുന്നുവെന്നതാണ് സത്യം.

ശബരിമല ദര്‍ശനം കഴിഞ്ഞ് ഒന്നര ആഴ്ച കഴിഞ്ഞാണ് ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്തുന്നത്. കേരളത്തില്‍ ജനുവരി മൂന്നു മുതലുള്ള ഹര്‍ത്താലുകളും തുടര്‍ന്നുണ്ടായ അക്രമങ്ങളും കലാപങ്ങളും ഉണ്ടായപ്പോള്‍ സുരക്ഷയുടെ കാരണം പറഞ്ഞ് ചില സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഞങ്ങളെ നാട്ടിലേക്ക് വിടാത്തതുകൊണ്ട് അവരുടെ വീട്ടില്‍ കഴിയേണ്ടിവന്നു. അതുകഴിഞ്ഞ് ജനുവരി 15ന് രാവിലെയാണ് ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്തുന്നത്. വീട്ടിലെത്തിയ സമയത്ത് ഭര്‍ത്താവിന്റെ അമ്മമാത്രമെ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ഞാന്‍ വീടിനകത്തെ ഹാളില്‍ കടന്നയുടന്‍ ശബ്ദംകേട്ട് ആരാണത് എന്ന് അമ്മ ചോദിച്ചു. ഞാനാണെന്ന് ഞാന്‍ മറുപടിയും പറഞ്ഞു. ഈസമയത്ത് അടുക്കളയിലായിരുന്ന അമ്മ ഓടി വരികയും അസഭ്യംപറയുകയും ചെയ്തു. അനാവശ്യവാക്കുകള്‍ ഉപയോഗിച്ച് വഴക്ക് പറഞ്ഞ് രണ്ടുകയ്യുകൊണ്ടും എന്റെ മുതുകില്‍ നാലഞ്ച് അടി അടിച്ചു. അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു അത് തീര്‍ന്നിട്ടുണ്ടായിരിക്കാം. ദേഷ്യം തീര്‍ന്നോട്ടെ എന്ന് കരുതി ഞാന്‍ പ്രതിരിക്കാനോ, പറയാനോ ഒന്നുംപോയില്ല. എന്നാല്‍ തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അടുക്കളയില്‍പോയി ഒരു മീറ്റര്‍ നീളമുള്ള പട്ടിക എടുത്ത് കൊണ്ട് വന്ന് എന്റെ തലക്കും പുറത്തും 10-12 അടി അടിച്ചു. എനിക്ക് തടുക്കാന്‍പോലും കഴിയാത്ത സ്പീഡിയിലായിരുന്നു അക്രമം. രാവിലെ തന്നെ ആയതിനാല്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാത്തതിന്റെ ക്ഷീണവും എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. അതോടൊപ്പം അടികൂടി കിട്ടിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് തലകറക്കമുണ്ടായി. ഇതോടെ എന്നെ പൂമുഖത്തേക്ക് പിടിച്ചു തളളി അവര്‍ വാതിലടച്ച് കുറ്റിയിട്ടു. തുടര്‍ന്നാണു പോലീസുകാര്‍ വരുന്നതും എന്നെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നതും. തുടര്‍ന്ന് കോഴിക്കോട് മെഡിക്കല്‍ കോളജ് ആശുപത്രിയില്‍ ഒരു ആഴ്ചയോളം ഞാന്‍ ചികിത്സയില്‍ കഴിഞ്ഞു.

ഇതും കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ച് ഡിസ്ചാര്‍ജായി വരുമ്പോള്‍ എന്നെ നേരെ പെരിന്തല്‍മണ്ണ പോലീസ് സ്‌റ്റേഷനിലേക്കാണു പോലീസുകാര്‍ കൊണ്ടുപോയത്. അവിടെയെത്തുമ്പോള്‍ ഭര്‍ത്താവും അവിടെയുണ്ട്. ശേഷം മൂന്നുമണിക്കൂറോളം പെരിന്തല്‍മണ്ണ സി.ഐ ഭര്‍ത്താവിനോട് ഒത്തുതീര്‍പ്പിനായി സംസാരിച്ചു. പക്ഷെ ആ സംസാരത്തിലൊന്നും എന്നെ വീട്ടിലേക്ക് പ്രവേശിപ്പിക്കാനോ, എനിക്ക് വാതില്‍ തുറന്നുതരാനോ അദ്ദേഹം തയ്യാറായില്ല. അവര്‍ വീട്ടില്‍നിന്നും ഇതിനോടകം മാറിത്താമസിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നാണ് പിന്നീട് അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞത്. അവര്‍ വീട് പൂട്ടിയിട്ട അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അപ്പോള്‍. അപ്പോള്‍ സി.ഐ എന്നെ വീട്ടിലേക്ക് കയറ്റാനോ, അല്ലെങ്കില്‍ വീടിന്റെ താക്കോല്‍ എനിക്ക് കൈമാറാനോ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടും അവര്‍ അതിന് സമ്മതിച്ചില്ല. തുടര്‍ന്ന് എന്നെ പോലീസുകാര്‍ പെരിന്തല്‍മണ്ണയിലെ വനിതകള്‍ക്കായുള്ള വണ്‍ സ്‌റ്റോപ്പ് സെന്ററിലേക്ക് മാറ്റുകയായിരുന്നു. ജനുവരി 23 മുതല്‍ ഫെബ്രുവരി അഞ്ചുവരെ അവിടെ കഴിഞ്ഞു. അതിനുശേഷം വീട്ടില്‍ കയറാനുള്ള കോടതി ഉത്തരവുമായാണ് ഫെബ്രുവരി അഞ്ചിന് വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുവരുന്നത്. ഈ സമയത്ത് വീട്ടില്‍ ആരുമില്ല. കുട്ടികളെയൊക്കെ അവര്‍ കൊണ്ടുപോയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഡിസംബര്‍ 24ന് ശേഷം എനിക്ക് മക്കളെ കണാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നീട് ഞാന്‍ കുട്ടികളെ കാണാനുള്ള നിയമ യുദ്ധത്തിലായി. അങ്ങിനെയാണ് ഞാന്‍ ചൈല്‍ഡ് വെല്‍ഫെയര്‍ കമ്മിറ്റിക്ക് പരാതി കൊടുക്കുന്നത്. തുടര്‍ന്ന് ഫെബ്രുവരി 16ന് ഫസ്റ്റ് സിറ്റിംഗ് തവനൂരില്‍വെച്ച് നടന്നു. അന്നാണ് എല്ലാ ശനിയും ഞായറും കുഞ്ഞുങ്ങളെ എന്റെകൂടെ വിടാന്‍ ഉത്തരവിട്ടത്. ഫെബ്രുവരി 23ന് ശനിയാഴ്ച്ച മക്കളെ എന്റെകൂടെ എത്തിച്ചു. തുടര്‍ന്ന് വളരെ സന്തോഷത്തോടെയാണ് ഫെബ്രുവരി 24ന് ഞായറാഴ്ച്ച വൈകിട്ട് ഞാന്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഞാന്‍ അവര്‍ താമസിക്കുന്നിടത്ത് കൊണ്ടാക്കിക്കൊടുത്തത്. അങ്ങിനെ മാര്‍ച്ച് 28വരെയുള്ള എല്ലാ ശനി ഞായര്‍ ദിവസങ്ങളിലും കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ വന്നു. അതിന് ശേഷം എനിക്ക് അവരെ കാണാന്‍ പറ്റിയിട്ടില്ല. ഇത്തരത്തിത്തിലുള്ള ഒരുപാട് മാനസിക സംഘര്‍ഷങ്ങളിലൂടെയും, ഇതിലുടെ എന്റെ ആത്മവീര്യംകെടുത്താനുള്ള പല പ്രശ്‌നങ്ങളും വീട്ടുകാര്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. എന്റെ മക്കളുടെ കാര്യം മാത്രമെ എന്നെ ബാധിക്കുന്നുള്ളു. മറ്റുള്ളതൊന്നും എന്നെ ബാധിക്കുന്നില്ല. പുറത്തുനിന്നും ജനങ്ങളുടെ അടുത്തുനിന്നും എനിക്ക് വലിയ പ്രയാസങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. തൃശൂരില്‍ ഒരു പ്രോഗ്രാമിന് പോയ സമയത്ത് അവിടെ ഞാന്‍ ആ ഹാളിലേക്ക് കയറുന്നത് തടയാന്‍വേണ്ടി നാമജപക്കാര്‍ അവിടെ കൂടി. എന്നെ അവിടേക്ക് പ്രവേശിപ്പിക്കാതിരിക്കാന്‍ അവര്‍ വലിയ പ്രശ്‌നങ്ങളുണ്ടാക്കി. പക്ഷെ പോലീസുവന്ന് ലാത്തിവീശി അവരെ ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെ ഇങ്ങിനെയുളള സംഭവങ്ങള്‍ ഒക്കെ ഉണ്ടായാലും ഞാന്‍ എന്റെ നിലപാടുകളില്‍നിന്നും ഇതുവരെ അണുവിട പിന്നോട്ടില്ല. എന്റെ കാഴ്ച്ചപ്പാടുകളില്‍നിന്നും ഒരു ഇഞ്ചും ഞാന്‍ മാറുന്നില്ല.

എനിക്ക് ചിരിയാണ് വരുന്നത്. കാരണം ഈ ചോദ്യം ഭര്‍ത്താവിനോട് ചോദിക്കേണ്ട കാര്യമാണ്. എനിക്ക് തോന്നുന്നത് എന്റെ ഭര്‍ത്താവിന് ഭാര്യയേക്കാളും, വിശ്വാസത്തേക്കാളും എല്ലാംവലുതായിട്ടുള്ളത് ഭയമാണ് എന്നാണ്. അതിന് അപ്പുറത്തേക്കുള്ള ഒരു അഭിപ്രായം പറയാന്‍ എനിക്ക് കഴിയില്ല.

എന്റെ മക്കള്‍ എന്നില്‍നിന്നും സ്വമേധയാ അകന്നതല്ല, അവരെ അകറ്റിയതാണ്. ഭര്‍ത്താവ് ഒരുപക്ഷെ അകന്നതായിരിക്കാം. അതിന്റെ കാരണം അദ്ദേഹത്തിന് ഞാന്‍ മാനഹാനിയുണ്ടാക്കി. അല്ലെങ്കില്‍ ശബരിമല കയറിയ ഒരു ഭാര്യയാണ്, അല്ലെങ്കില്‍ കേരളമൊട്ടുക്കും വിവാദങ്ങളും കലാപങ്ങളും അക്രമങ്ങള്‍ക്കും കാരണമായൊരു ഭാര്യയാണ്. ഇത്തരത്തില്‍ കുടുംബത്തില്‍ ഒതുങ്ങാത്ത ഒരു ഭാര്യവേണ്ട എന്നൊക്കെ തോന്നിയിരിക്കാം. ഭര്‍ത്താവിന് ഞാന്‍ ചിന്തിക്കുന്ന രീതിയില്‍ ചിന്തിക്കാനുള്ള ഒരു മാനസിക വലുപ്പം ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല എന്നുള്ളതെയുള്ളു. എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തോട് ഒരു വിരോധവും ഇല്ല. ഭര്‍ത്താവിന് അദ്ദേഹത്തിന്റേതായ നിലപാടുണ്ട്, എനിക്ക് എന്റേതായ നിലപാടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന് എന്റെ കൂടെ താമസിക്കാന്‍ ആഗ്രഹമില്ലെങ്കില്‍ അദ്ദേഹം മാറിനില്‍ക്കുന്നതില്‍ ഞാന്‍ പരാതിപ്പെട്ടിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലോ. പക്ഷെ 18വയസ്സ് തികയാത്ത എന്റെ മക്കളെ എന്നില്‍നിന്നും അകറ്റുന്നതില്‍ മാത്രമാണ് എനിക്ക് പ്രതിഷേധമുള്ളത്. മക്കളോട് എന്നെ കുറിച്ച് പരിഹാസങ്ങളോ, അപവാദങ്ങളോ എന്താല്ലാമോ പറഞ്ഞ് അവര്‍ പേടിക്കുന്ന കഥകള്‍ പറഞ്ഞുകൊടുത്താണ് അവരെ എന്നില്‍നിന്നും അകറ്റി നിര്‍ത്തുന്നതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം ഞാന്‍ താമസിച്ചിരുന്നത് ഭര്‍ത്താവിന്റെ അങ്ങാടിപ്പുറത്തുള്ള വീട്ടിലാണ്. മലക്കുപോകുന്നതിന്റെ തലേദിവസവും ഇവിടെതന്നെയായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും ഇവിടെ തന്നെയാണ് താമസം. ഇവിടെ ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മാത്രമെയുള്ളു. ഇപ്പോള്‍ ആരുടേയും സഹായം ആവശ്യമുള്ള കാലമാണെന്ന വിശ്വാസം എനിക്കില്ല. കാരണം എല്ലാജോലികളും സ്വയംചെയ്യാന്‍ പറ്റുന്ന കാലമാണ്. വര്‍ധക്യമൊന്നും എത്തിയിട്ടില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എന്റെ കാര്യങ്ങള്‍ സ്വയം ചെയ്തുവരുന്നു. വരുമാനത്തിന് ജോലിയുമുണ്ടല്ലോ.