ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവി നിര്ണയിക്കുന്നത് അതിന്റെ സമ്പത്തോ സൈനികശക്തിയോ മാത്രമല്ല; മ നുഷ്യവിഭവശേഷിയുടെ ഗുണനിലവാരമാണ്. ആ ഗുണനിലവാരത്തിന്റെ അടിത്തറ പാകുന്നത് വിദ്യാഭ്യാസവ്യവസ്ഥയും, അതിന്റെ ഉന്നതതലം നിര്വചിക്കുന്നത് സര്വകലാശാലകളും ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങളുമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കേന്ദ്ര വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രാലയം പുറത്തുവിട്ട ഓള് ഇന്ത്യ സര്വേ ഓണ് ഹയര് എജ്യുക്കേഷന് (എ.ഐ.എസ്.എച്ച്.ഇ.) 2022-23, 2023-24 റിപ്പോര്ട്ടുകള് ഇന്ത്യയുടെ സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ പരിണാമത്തിന്റെ കണ്ണാടിയാണ്.
റിപ്പോര്ട്ടിലെ ആദ്യ കണക്ക് തന്നെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. 2014-15ല് 3.42 കോടി ആയിരുന്ന രാജ്യത്തെ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ വിദ്യാര്ഥികളുടെ എണ്ണം 2023-24ല് 4.5 കോടിയിലെത്തി. പത്ത് വര്ഷത്തിനിടെ 31.5 ശതമാനത്തിന്റെ വര്ധന. ഇത്രയും വലിയ ജനസംഖ്യയുള്ള രാജ്യത്ത് ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസം കൂടുതല് ആളുകളിലേക്ക് എത്തുന്നുവെന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ സൂചനയാണിത്.
എന്നാല്, ഈ റിപ്പോര്ട്ടിന്റെ യഥാര്ഥ പ്രാധാന്യം മൊത്തം പ്രവേശനത്തിന്റെ വര്ധനയിലല്ല;ആരാണ് ഇപ്പോള് സര്വകലാശാലകളിലേക്കും കോളജുകളിലേക്കും എത്തുന്നത് എന്നതിലാണ്.
ഒരു ദശാബ്ദം മുമ്പ് കുടുംബത്തിലെ ആദ്യ ബിരുദധാരിയാകാന് സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന പെണ്കുട്ടികള് ഇന്ന് രാജ്യത്തെ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ മുഖച്ഛായ തന്നെ മാറ്റുകയാണ്. 2014-15ല് 1.57 കോടി ആയിരുന്ന വനിതാ വിദ്യാര്ഥികളുടെ എണ്ണം 2023-24ല് 2.24 കോടിയിലെത്തി. 42.2 ശതമാനത്തിന്റെ വര്ധന. അതിലേറെ പ്രാധാന്യമുള്ളത് ലിംഗസമത്വ സൂചിക (ജെന്ഡര് പാരിറ്റി ഇന്ഡക്സ്-ജി.പി.ഐ.) തുടര്ച്ചയായി ഏഴാം വര്ഷവും ഒന്നിനു മുകളിലാണെന്നതാണ്. 2023-24ല് അത് 1.08 ആയി. ലളിതമായി പറഞ്ഞാല്, ഇന്ന് ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തില് പുരുഷന്മാരേക്കാള് സജീവമായ സാന്നിധ്യമാണ് സ്ത്രീകളുടേത്.
ഇത് ഒരു സാമൂഹിക വിപ്ലവത്തിന്റെ സൂചനയാണ്. ഒരുകാലത്ത് പെണ്മക്കളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തികാവസ്ഥയ്ക്ക് അനുസൃതമായി ചുരുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസം പല വീടുകളിലും ആണ്മക്കളുടെ അവകാശമായി കരുതപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇന്ന് ആ ചിന്താഗതിക്ക് വലിയ മാറ്റമുണ്ടായിരിക്കുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസം പെണ്മക്കളുടെ സ്വയംപര്യാപ്തതയ്ക്കും സാമ്പത്തിക സുരക്ഷയ്ക്കും സാമൂഹിക മുന്നേറ്റത്തിനുമുള്ള ഏറ്റവും വലിയ നിക്ഷേപമാണെന്ന് ഇന്ത്യന് കുടുംബങ്ങള് തിരിച്ചറിയുന്നു.സാമൂഹികമായി പിന്നാക്കം നിന്ന വിഭാഗങ്ങളിലെ വിദ്യാര്ഥികളുടെ പങ്കാളിത്തത്തിലും ഈ മാറ്റം പ്രകടമാണ്. പട്ടികജാതി വിദ്യാര്ഥികളുടെ പ്രവേശനം പത്ത് വര്ഷത്തിനിടെ 51.4 ശതമാനവും പട്ടികവര്ഗ വിദ്യാര്ഥികളുടെ പ്രവേശനം 75.7 ശതമാനവും വര്ധിച്ചു. മറ്റ് പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളിലെ വിദ്യാര്ഥികളുടെ എണ്ണത്തിലും 60 ശതമാനത്തിലേറെ വര്ധനയുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തെ ജനാധിപത്യവല്ക്കരണത്തിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ തെളിവാണിത്.
ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക ഭാവിയുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റൊരു സൂചന ശാസ്ത്രം, സാങ്കേതികവിദ്യ, എന്ജിനീയറിങ്, ഗണിതശാസ്ത്രം എന്നീ മേഖലകളിലാണ്. ഈ മേഖലകളിലെ വിദ്യാര്ഥികളുടെ എണ്ണം ഒരു കോടി പിന്നിട്ടു. അതില് 44 ശതമാനവും സ്ത്രീകളാണ്. ഒരു ദശാബ്ദം മുമ്പ് ഈ വിഹിതം 38.4 ശതമാനമായിരുന്നു. നിര്മിതബുദ്ധി, സെമികണ്ടക്ടര് സാങ്കേതികവിദ്യ, ബഹിരാകാശ ഗവേഷണം, ജൈവസാങ്കേതികവിദ്യ, ഡിജിറ്റല് സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ തുടങ്ങിയ മേഖലകളില് ലോകം കടുത്ത മത്സരത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന സാഹചര്യത്തില് ഈ മാറ്റത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.
എന്നാല്, ഈ കണക്കുകള് ആഘോഷിക്കുമ്പോള് ഒരു നിര്ണായക ചോദ്യം ഉയരുന്നു. ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തില് കൂടുതല് വിദ്യാര്ഥികള് പ്രവേശിക്കുന്നു എന്നത് മാത്രം മതിയോ?
ഇന്ത്യന് സര്വകലാശാലകളുടെ ഇന്നത്തെ യാഥാര്ഥ്യം അത്ര ആശാവഹമല്ല. നിരവധി സ്ഥാപനങ്ങളില് അധ്യാപക തസ്തികകള് വര്ഷങ്ങളായി ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. ഗവേഷണത്തിനുള്ള ധനസഹായം ആവശ്യത്തിന് ലഭിക്കുന്നില്ല. ആധുനിക ലബോറട്ടറികള്, മികച്ച ലൈബ്രറികള്, രാജ്യാന്തര നിലവാരത്തിലുള്ള ഗവേഷണ സൗകര്യങ്ങള് എന്നിവ പല സ്ഥാപനങ്ങള്ക്കും ഇപ്പോഴും സ്വപ്നമാണ്. ദേശീയ-രാജ്യാന്തര റാങ്കിങ്ങുകളില് മുന്നിരയിലുള്ള ഇന്ത്യന് സര്വകലാശാലകളുടെ എണ്ണം പരിമിതമായിത്തന്നെ തുടരുന്നു.
വിദ്യാഭ്യാസം പൂര്ത്തിയാക്കുന്നവരുടെ തൊഴിലവസരങ്ങളും അത്രതന്നെ പ്രധാനമാണ്. ബിരുദവും ബിരുദാനന്തരബിരുദവും നേടിയ ലക്ഷക്കണക്കിന് യുവാക്കള് തൊഴില് അന്വേഷിച്ച് കാത്തിരിക്കുകയാണ്. തൊഴില്ദാതാക്കള് ആവശ്യപ്പെടുന്ന നൈപുണ്യവും വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനങ്ങള് നല്കുന്ന പരിശീലനവും തമ്മിലുള്ള അന്തരം പല പഠനങ്ങളും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിദ്യാര്ഥികളുടെ എണ്ണം വര്ധിക്കുന്നതോടൊപ്പം പഠനത്തിന്റെ പ്രസക്തിയും നിലവാരവും വര്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
സ്ത്രീകളുടെ ഉയര്ന്ന പ്രവേശനനിരക്കും ഇതേ ചോദ്യത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്. അവര് പഠനം പൂര്ത്തിയാക്കിയ ശേഷം തൊഴില്രംഗത്ത് തുടരുന്നുണ്ടോ? ഗവേഷണത്തിലേക്കും സംരംഭകത്വത്തിലേക്കും ഭരണനേതൃത്വത്തിലേക്കും അവര് എത്തുന്നുണ്ടോ? ഇന്ത്യയിലെ സ്ത്രീ തൊഴിലാളി പങ്കാളിത്ത നിരക്ക് ഇപ്പോഴും ആഗോള ശരാശരിയേക്കാള് താഴെയാണെന്ന യാഥാര്ഥ്യം ഈ നേട്ടത്തെ അപൂര്ണമാക്കുന്നു. സര്വകലാശാലയിലെ പ്രവേശനം സാമൂഹികശാക്തീകരണത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്;ലക്ഷ്യമല്ല.
റിപ്പോര്ട്ടിന്റെ മറ്റൊരു വശവും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. രജിസ്റ്റര് ചെയ്ത വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനങ്ങള് സ്വയം സമര്പ്പിക്കുന്ന വിവരങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് എ.ഐ.എസ്.എച്ച്.ഇ. കണക്കുകള് തയാറാക്കുന്നത്. കേന്ദ്ര വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രാലയം പരിശോധനയും സാധൂകരണ നടപടികളും നടത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും, പ്രാഥമിക വിവരങ്ങളുടെ കൃത്യതയുടെ ഉത്തരവാദിത്വം സ്ഥാപനങ്ങള്ക്കാണ്. അതിനാല് ഈ കണക്കുകളെ നയരൂപീകരണത്തിനുള്ള ശക്തമായ അടിത്തറയായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോള് ഡേറ്റയുടെ ഗുണനിലവാരവും തുടര്ച്ചയായി മെച്ചപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്.
2035 ആകുമ്പോള് ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തിലെ മൊത്തം പ്രവേശനാനുപാതം (ഗ്രോസ് എന്റോള്മെന്റ് റേഷ്യോ- ജി.ഇ.ആര്.) 50 ശതമാനത്തിലെത്തിക്കാനാണ് ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയം ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. നിലവില് അത് 30 ശതമാനമാണ്. ഈ ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാന് പുതിയ സ്ഥാപനങ്ങള് ആരംഭിക്കുന്നതോ പ്രവേശനം വര്ധിപ്പിക്കുന്നതോ മാത്രം പോര. നിലവിലുള്ള സര്വകലാശാലകളെ ഗവേഷണകേന്ദ്രങ്ങളാക്കി മാറ്റുകയും അധ്യാപക നിയമനങ്ങള് വേഗത്തിലാക്കുകയും വ്യവസായ അക്കാദമിക സഹകരണം ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും പഠനപദ്ധതികള് തൊഴില്വിപണിയുടെ ആവശ്യങ്ങള്ക്കനുസരിച്ച് പുതുക്കുകയും വേണം.
വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വിജയം ഇനി അളക്കേണ്ടത് എത്ര പേര് കോളജില് ചേര്ന്നു എന്ന കണക്കുകൊണ്ടല്ല;അവരില് എത്ര പേര് അറിവുള്ള പൗരന്മാരായി, കഴിവുള്ള ഗവേഷകരായി, നൈപുണ്യമുള്ള തൊഴില്ശക്തിയായി, ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള നേതാക്കളായി സമൂഹത്തിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തുന്നു എന്നതുകൊണ്ടാണ്.
എ.ഐ.എസ്.എച്ച്.ഇ. റിപ്പോര്ട്ട് ഇന്ത്യയുടെ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസരംഗം ശരിയായ ദിശയിലാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സ്ത്രീകളുടെ മുന്നേറ്റവും പിന്നാക്കവിഭാഗങ്ങളുടെ വര്ധിച്ച പങ്കാളിത്തവും പ്രതീക്ഷ പകരുന്നവയാണ്. പക്ഷേ എണ്ണം കൂടുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം വിദ്യാഭ്യാസം വളരുന്നില്ല. ഗുണനിലവാരവും ഗവേഷണശേഷിയും തൊഴില്യോഗ്യതയും ഒരുപോലെ ഉയരുമ്പോഴാണ് ഒരു രാജ്യം വിദ്യാഭ്യാസശക്തിയായി മാറുന്നത്.
അതുകൊണ്ട് ഇന്ത്യയുടെ അടുത്ത വിദ്യാഭ്യാസ അജന്ഡ വ്യക്തമായിരിക്കണം-പ്രവേശനത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയില്നിന്ന് മികവിന്റെ ആഴത്തിലേക്ക്. അതായിരിക്കണം ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അടുത്ത ചുവടും രാജ്യത്തിന്റെ അടുത്ത വികസനഘട്ടവും.
ജോണ് മാത്യു
