ഒരു ക്ഷേത്രത്തിലെ ഭണ്ഡാരത്തില്നിന്ന് പണം മോഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത് സാധാരണ ക്രിമിനല് കുറ്റം മാത്രമല്ല. അത് ലക്ഷക്കണക്കിന് ഭക്തരുടെ വിശ്വാസത്തിനെതിരായ ആക്രമണമാണ്. ആ വിശ്വാസം രാജ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ മതപ്രതീകങ്ങളിലൊന്നായ അയോധ്യയിലെ ശ്രീരാമ ജന്മഭൂമി ക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെങ്കില്, അതിന്റെ ഗൗരവം പലമടങ്ങ് വര്ധിക്കുന്നു. ഉത്തര്പ്രദേശ് സര്ക്കാര് നിയോഗിച്ച പ്രത്യേക അന്വേഷണസംഘം (എസ്.ഐ.ടി.) പുറത്തുവിട്ട വിവരങ്ങള് മതവിശ്വാസികളെയും പൊതുസമൂഹത്തെയും ഒരുപോലെ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നതാണ്.
സി.സി.ടിവി ദൃശ്യങ്ങളില് ജീവനക്കാര് ഭണ്ഡാരത്തിലെ പണം വസ്ത്രങ്ങള്ക്കുള്ളിലും പോക്കറ്റുകളിലും ചെരുപ്പുകളിലും ഒളിപ്പിച്ച് കടത്തുന്നതായി കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു. അതിലേറെ ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്നത്, അത് ഒറ്റപ്പെട്ട ഏതാനും സംഭവങ്ങളെല്ലന്നും സംഘടിതമായ രീതിയില് നടന്നിരിക്കാമെന്നുമുള്ള അന്വേഷണസംഘത്തിന്റെ വിലയിരുത്തലാണ്. സുരക്ഷാ പരിശോധന, ബയോമെട്രിക് ഹാജര്, വ്യക്തിഗത വസ്തുക്കള്ക്കുള്ള നിയന്ത്രണം, കര്ശനമായ നിരീക്ഷണം തുടങ്ങി ട്രസ്റ്റ് തന്നെ തയാറാക്കിയ സുരക്ഷാ മാനദണ്ഡങ്ങള് പോലും പാലിക്കപ്പെട്ടില്ലെന്ന കണ്ടെത്തല് വെറും ഭരണപരമായ വീഴ്ചയായി തള്ളിക്കളയാനാവില്ല അത് സംവിധാനത്തിന്റെ പാളിച്ച മാത്രമല്ല;ഉത്തരവാദിത്വബോധത്തിന്റെ തകര്ച്ചയാണ്.
ഇതിനിടെയാണ് മറ്റൊരു ഗുരുതരമായ വിവരം പുറത്തുവരുന്നത്. ക്ഷേത്ര ട്രസ്റ്റിന്റെ പേരും ലോഗോയും ഉപയോഗിച്ച് വ്യാജ രസീതുകള് അച്ചടിച്ച് ഭക്തരില്നിന്ന് സംഭാവന പിരിച്ചെന്ന കണ്ടെത്തല്. ഭക്തന്റെ കൈയില്നിന്ന് വഴിപാടായി സ്വീകരിക്കുന്ന പണം ദൈവത്തിനായാണെന്ന വിശ്വാസമാണ് ഓരോ സംഭാവനയുടെയും അടിസ്ഥാനം. ആ വിശ്വാസത്തെ മറയാക്കി വ്യാജ രസീതുകള് അച്ചടിക്കുകയും കോടിക്കണക്കിന് രൂപ തട്ടിയെടുക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകാമെന്ന സംശയം സാധാരണ സാമ്പത്തിക കുറ്റകൃത്യത്തിന്റെ പരിധി കടക്കുന്നതാണ്. അത് മതവിശ്വാസത്തെ തന്നെ കച്ചവടവസ്തുവാക്കിയ കുറ്റമാണ്.
ഏതൊരു ആരാധനാലയത്തിന്റെയും ശക്തി അതിന്റെ കെട്ടിടത്തിലോ ആചാരങ്ങളിലോ അല്ല;അവിടെ എത്തുന്ന മനുഷ്യരുടെ വിശ്വാസത്തിലാണ്. ആ വിശ്വാസത്തെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ ഉത്തരവാദിത്വം സ്ഥാപനത്തിനും ഭരണസമിതിക്കുമാണ്. എന്നാല്, ഇവിടെ സംഭവിച്ചത് അതിന്റെ നേര്വിപരീതമാണ്. സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങള് ഉണ്ടായിട്ടും അവ നടപ്പാക്കപ്പെട്ടില്ല. പരിശോധനാ സംവിധാനങ്ങള് ഉണ്ടായിട്ടും അവ പ്രാവര്ത്തികമായില്ല. ആഭ്യന്തര ഓഡിറ്റും മേല്നോട്ടവും ഫലപ്രദമായിരുന്നെങ്കില് ഇത്രയും വ്യാപകമായ ക്രമക്കേടുകള് എങ്ങനെ തുടര്ന്നുവെന്ന ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയേണ്ടത് ട്രസ്റ്റിന്റെ നേതൃത്വമാണ്.
ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട മറ്റൊരു കാര്യമുണ്ട്. ആരാധനാലയം ഏതായാലും വിശ്വാസസ്ഥാപനങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകള് നിയമത്തിനും പൊതുഉത്തരവാദിത്വത്തിനും പുറത്തല്ല. ആരാധനാലയങ്ങളോടുള്ള ആദരവ് അവയെ പരിശോധനയില്നിന്ന് ഒഴിവാക്കാനുള്ള കവചമാകരുത്. വിശ്വാസത്തിന്റെ പേരില് ചോദ്യങ്ങള് ചോദിക്കാതിരിക്കുകയാണ് അഴിമതിക്കാര്ക്ക് ഏറ്റവും വലിയ സംരക്ഷണം. മതത്തെ വിമര്ശിക്കുന്നതും മതത്തിന്റെ പേരില് നടക്കുന്ന അഴിമതിയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതും രണ്ടാണ്. രണ്ടും കൂട്ടിക്കലര്ത്തുന്നത് പൊതുസമൂഹത്തെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കലാണ്.
അന്വേഷണസംഘം കഴിഞ്ഞ അഞ്ചുവര്ഷത്തെ കണക്കുകള് വീണ്ടും പരിശോധിക്കാന് തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നത് സ്വാഗതാര്ഹമാണ്. നിര്മാണച്ചെലവുകള്, സ്വര്ണവും വെള്ളിയും ഉള്പ്പെടെയുള്ള വഴിപാടുകളുടെ കണക്ക്, സംഭാവനകളുടെ രേഖകള് എന്നിവയെല്ലാം വിശദമായി പരിശോധിക്കപ്പെടണം. അന്വേഷണം അറസ്റ്റിലായ ഏതാനും ജീവനക്കാരില് അവസാനിക്കരുത്. സുരക്ഷാ വീഴ്ചകള്ക്ക് ആരാണ് ഉത്തരവാദികള്, എന്തുകൊണ്ടാണ് അവ വര്ഷങ്ങളോളം തുടര്ന്നത്, ആരൊക്കെയാണ് അതില്നിന്ന് പ്രയോജനം നേടിയത് എന്നീ ചോദ്യങ്ങള്ക്കും വ്യക്തമായ ഉത്തരമുണ്ടാകണം.
അതിനപ്പുറം ഇന്ത്യയിലെ എല്ലാ പ്രധാന ആരാധനാലയങ്ങള്ക്കും ഈ സംഭവം ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ്. കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ സംഭാവനകള് സ്വീകരിക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളില് സുതാര്യമായ ഡിജിറ്റല് അക്കൗണ്ടിങ്, സ്വതന്ത്ര ഓഡിറ്റ്, പൊതുജനങ്ങള്ക്ക് ലഭ്യമാകുന്ന വാര്ഷിക സാമ്പത്തിക റിപ്പോര്ട്ടുകള്, തത്സമയ നിരീക്ഷണം, ഉത്തരവാദിത്വം ഉറപ്പാക്കുന്ന സംവിധാനങ്ങള് എന്നിവ ഇനി ആഡംബരമല്ല;അനിവാര്യതയാണ്. വിശ്വാസം എത്ര വിശുദ്ധമാണോ, അതിന്റെ കണക്ക് അത്രതന്നെ സുതാര്യവുമായിരിക്കണം.
ഭക്തര് ക്ഷേത്രത്തില് സമര്പ്പിക്കുന്നത് വെറും പണമല്ല;അവരുടെ വിശ്വാസവും പ്രാര്ഥനയും പ്രതീക്ഷയുമാണ്. ആ സമര്പ്പണത്തെ കവര്ന്നെടുക്കുന്നവര് ഭണ്ഡാരം കൊള്ളയടിക്കുന്നവരെന്നതിലുപരി സമൂഹത്തിന്റെ വിശ്വാസത്തെ തന്നെയാണ് കൊള്ളയടിക്കുന്നത്. ആ കുറ്റത്തിന് നിയമം കര്ശനമായ ശിക്ഷ നല്കണം. അതോടൊപ്പം ഇത്തരം സംഭവങ്ങള് ആവര്ത്തിക്കാതിരിക്കാനുള്ള സ്ഥാപനപരമായ പരിഷ്കാരങ്ങളും ഉറപ്പാക്കണം. കാരണം, വിശ്വാസത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെയല്ല;സുതാര്യതയിലൂടെയും ഉത്തരവാദിത്വത്തിലൂടെയുമാണ്.
