ഇന്നു രാത്രി ലോകകപ്പ് ഫുട്ബോള് മത്സരങ്ങള് തുടങ്ങുന്നു. മെക്സിക്കോ സിറ്റിയില് ആതിഥേയരായ മെക്സിക്കോയും ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയും തമ്മിലുള്ള മത്സരത്തോടെയാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കായികോത്സവത്തിന് തുടക്കമാകുന്നത്. ഇത്തവണ 48 ടീമുകള് പങ്കെടുക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ലോകകപ്പാണ്. അമേരിക്ക, കാനഡ, മെക്സിക്കോ എന്നീ രാജ്യങ്ങളിലായി ഒരു മാസത്തിലേറെ നീളുന്ന ഈ ആഘോഷം 104 മത്സരങ്ങളിലൂടെ ലോകത്തെ ഒരേ വികാരത്തിലേക്ക് കൂട്ടിച്ചേര്ക്കും.
ഈ ലോകകപ്പ് ആരംഭിക്കുന്നത് അസാധാരണമായ ആഗോള പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. യുൈക്രയിനിലെ യുദ്ധം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സംഘര്ഷങ്ങള് മനുഷ്യജീവിതങ്ങളെ വിഴുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആഫ്രിക്കയിലെയും ഏഷ്യയിലെയും പല മേഖലകളും ആഭ്യന്തര കലാപങ്ങളുടെയും രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരതയുടെയും പിടിയിലാണ്. അഭയാര്ഥികളുടെ എണ്ണം വര്ധിക്കുന്നു. മനുഷ്യരെ മതം, ഭാഷ, വംശം, രാഷ്ട്രീയം എന്നിങ്ങനെ വിഭജിക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങള് ശക്തമാകുന്നു.
അങ്ങനെയൊരു കാലത്താണ് ലോകകപ്പ് വീണ്ടും എത്തുന്നത്. പലരും ചോദിച്ചേക്കാം: ലോകം കത്തിനില്ക്കുമ്പോള് ഫുട്ബോളിന് എന്ത് പ്രസക്തി? ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം തന്നെയാണ് ലോകകപ്പിന്റെ ചരിത്രം.
ഫുട്ബോള് ഒരിക്കലും വെറും കളിയായിരുന്നില്ല. അത് മനുഷ്യര് പരസ്പരം ശത്രുക്കളെല്ലന്ന് ഓര്മിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സാംസ്കാരിക ഭാഷയാണ്. ഒരു പന്തിനുപിന്നാലെ ഓടുന്ന ഇരുപത്തിരണ്ടു മനുഷ്യരെ കാണുമ്പോള് ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലുള്ള കോടിക്കണക്കിന് ആളുകള് ഒരേ നിമിഷത്തില് ഒരേ വികാരം പങ്കിടുന്നു. സന്തോഷം, നിരാശ, പ്രതീക്ഷ, ആവേശം - ഇവയ്ക്ക് വിവര്ത്തനം ആവശ്യമില്ല.
ലോകകപ്പ് സ്റ്റേഡിയങ്ങളില് രാഷ്ട്രങ്ങള് ഏറ്റുമുട്ടുന്നു. എന്നാല്, യുദ്ധഭൂമികളില്നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി അവിടെ ആയുധങ്ങളില്ല. അവിടെ വിജയവും പരാജയവുമുണ്ട്, പക്ഷേ, മനുഷ്യവിരുദ്ധതയില്ല. മത്സരം അവസാനിക്കുമ്പോള് ജേഴ്സി കൈമാറുന്ന കളിക്കാര് ലോക രാഷ്ട്രീയത്തിന് പലപ്പോഴും പഠിപ്പിക്കാനാവാത്ത ഒരു പാഠമാണ് നല്കുന്നത് - എതിരാളിയെ തോല്പിക്കാം, പക്ഷേ അവനെ വെറുക്കേണ്ടതില്ല.
ചരിത്രത്തില് പലവട്ടം ഫുട്ബോള് രാഷ്ട്രീയ സംഘര്ഷങ്ങളെ പോലും മറികടന്നിട്ടുണ്ട്. ചിലപ്പോള് യുദ്ധഭീഷണികള്ക്കിടയില് ജനങ്ങള്ക്ക് ശ്വാസം വിടാനുള്ള ഇടം സൃഷ്ടിച്ചു. ചിലപ്പോള് വിഭജിക്കപ്പെട്ട സമൂഹങ്ങളെ ഒരുമിച്ച് ആഘോഷിക്കാന് പ്രേരിപ്പിച്ചു. ചിലപ്പോള് ഒരു ചെറിയ രാജ്യത്തിന് ലോകവേദിയില് സ്വന്തം സാന്നിധ്യം പ്രഖ്യാപിക്കാനുള്ള അവസരമായി. അതിനാലാണ് ലോകകപ്പിനെ വെറും കായികമത്സരമായി കാണാന് കഴിയാത്തത്.
ഈ ലോകകപ്പില് പങ്കെടുക്കുന്ന പല രാജ്യങ്ങളിലെയും കളിക്കാര് വിവിധ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലങ്ങളില്നിന്നാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്. ദാരിദ്ര്യത്തെ അതിജീവിച്ചവരുണ്ട്. കുടിയേറ്റ കുടുംബങ്ങളുടെ മക്കളുണ്ട്. വിവേചനങ്ങളെ മറികടന്നവരുണ്ട്. അവരുടെ കഥകള് വിജയത്തിന്റേതു മാത്രമല്ല;മനുഷ്യന്റെ അതിജീവനശേഷിയുടെയും കഥകളാണ്.
ഇന്ന് സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങള് മനുഷ്യരെ പല ചെറിയ കൂട്ടങ്ങളാക്കി വേര്തിരിക്കുമ്പോള്, ലോകകപ്പ് അവരെ വീണ്ടും ഒരു വലിയ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കുന്നു. ഒരു ഗോള് വീഴുമ്പോള് ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകള് ഒരേസമയം കസേരയില്നിന്ന് എഴുന്നേല്ക്കുന്നു. അതിശയകരമായ ഒരു സേവ് കാണുമ്പോള് വ്യത്യസ്ത ഭൂഖണ്ഡങ്ങളിലുള്ളവര് ഒരേ അത്ഭുതം പങ്കിടുന്നു. അത് കായികരംഗത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യമാണ്.
തീര്ച്ചയായും, ഫുട്ബോളിന് യുദ്ധങ്ങള് അവസാനിപ്പിക്കാനാവില്ല. ലോകകപ്പിന് സമാധാന കരാറുകള് ഒപ്പിടാനാവില്ല. വിശപ്പും ദാരിദ്ര്യവും ഇല്ലാതാക്കാനുമാവില്ല. എന്നാല്, മനുഷ്യര്ക്ക് ഇപ്പോഴും ഒരുമിച്ച് ആഹ്ലാദിക്കാനും പരസ്പരം മനസിലാക്കാനും കഴിയുമെന്ന് അത് ഓര്മിപ്പിക്കുന്നു. അത് ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് ചെറിയ കാര്യമല്ല. കാരണം സമാധാനം എന്നത് യുദ്ധമില്ലായ്മ മാത്രമല്ല; മറ്റൊരാളുടെ സന്തോഷത്തില് പങ്കുചേരുന്നതു കൂടിയാണ്.
ലോകകപ്പിന്റെ ആദ്യ വിസില് മുഴങ്ങുമ്പോള് ലോകം പെട്ടെന്ന് മാറിപ്പോകില്ല. സംഘര്ഷങ്ങളും അനിശ്ചിതത്വങ്ങളും തുടരാം. എന്നിരുന്നാലും ഒരു മാസം ഭൂമിയുടെ വിവിധ കോണുകളില്നിന്നുള്ള മനുഷ്യര് ഒരേ കളിയിലേക്ക് കണ്ണുനട്ടിരിക്കും. ഒരേ സ്വപ്നം കാണും. ഒരേ ഭാഷ സംസാരിക്കും. ആ ഭാഷയുടെ പേരാണ് ഫുട്ബോള്. യുദ്ധങ്ങളുടെ കാലത്ത് പോലും മനുഷ്യരാശിയെ ഒരുമിച്ച് നിര്ത്താന് കഴിയുന്ന അപൂര്വ ഭാഷയാണത്.
